Ugg Botlar

Hayır, dünyada eleştirecek, insanların salak olduğunu düşündürecek her şey bitti de şimdi bu ugg karşıtlığı modası mı çıktı?

Ben de şu ana kadar hiç ugg giymedim ve gerçekten de ayakkabının modeli hoşuma gitmiyor. Ama bu yüzden ugg giyen kızlara 'salak, özenti, gösteriş budalası' denmesinden çok sıkıldım artık.

Facebook'ta ugg giyen kızları aşağılayıcı videolar görmekten, ekşisözlük'te ugg botlarına ve bunları giyenlere edilen küfürleri okumaktan gerçekten bıktım. (ki eğer ugg giyen kızların hepsinin gösteriş meraklısı olduğuna dair bir genelleme yapılıyorsa, ben de ekşisözlük yazarlarının, aslında kendilerini yazar sanan bir grup abazanın sözlükten kız kaldırma çabasına girişmiş bir avuç zavallı olduğu şeklinde bir genelleme yapma hakkını kendimde buluyorum.)

Yok efendim, kırk derece sıcakta ugg giyiyorlar diye hastalıklı kişiliğe sahiplermiş, yok efendim sadece diğer herkeste var diye gidip bu botlardan alıyorlarmış da vs. Sana ne arkadaşım, isteyen istediği sıcaklıkta istediğini giyer. Yıllarca her sıcaklıkta ve her kıyafetin altına (takım elbiseler de dahil) converse giyildi. Eleştiren onu da eleştirdi ama sonra converse'i en çok eleştirenin ayağında da converse'ler gördük.

Eğer bu kendini moda ikonu veya ahkam kesicisi sanan arkadaşlarımız, ugg botlarını giyen kızların zeka seviyeleri ve kişilikleriyle ilgili bir yargıya varma hakkını kendilerinde görüyorlarsa, ben de asıl o ahkam kesenlerin 'boş konuşan bir grup zavallı' olduğu konusunda karar verip, onların IQ'ları ile ilgili ahkam kesebilirim.

Size ne, bırakın artık kim ne giymiş, kimin botu nasılmış, kim kaç derecede ne giyiyormuş. Herkes istediği şeyi giymekte özgür, kimsenin de buna karışmaya ve bunu yargılamaya hakkı yok.

Ne güzel demiş Adam Smith: laissez faire, laissez passer!

Big Fish

Bazı sorular vardır hani, cevaplarını siz de bilmezsiniz. Örneğin, şu ana kadar yaşadığın en komik olay, en sevdiğin çiçek, seni en derinden etkileyen kitap ya da hayatını değiştiren film... Bu sorular yöneltildiğinde akla çoğu zaman pek bir şey gelmez. Hangi cevabı verirseniz verin kendiniz de cevabın doğruluğundan şüphelenir, tatmin olmazsınız. Her zaman düşünmeye, tüm seçenekleri gözden geçirmeye ihtiyacınız olduğunu düşünürsünüz ya da 'buna cevap vermek çok zor' der karar vermeye çalışmaktan vazgeçersiniz.

Ancak sanırım ben bu gece, bu sorulardan birisine, asla değiştirmeyeceğim cevabımı buldum. İnsanların -varsa- hayatlarını değiştiren film.

Tim Burton'ın 'Big Fish' adlı filmi.

Hayatın farklı dönemlerinde, değişen ruh halimize göre bazı şeyleri düzenli olarak yaparız. Her şeyden soğuduğumuz, insanların bizi anlamadığını düşündüğümüz, yalnız hissettiğimiz zamanlarda Küçük Prens'i okuyup, yıldızları izleyerek Küçük Prens'in gezegenine gittiğimizi hayal etmemiz gibi.

Ya da çok stresli olduğumuz zamanlarda yatağın üzerinde uzanıp tavanı izlerken saatlerce Yann Tiersen'i dinlememiz, tüm notaları tek tek ve sırayla beynimizin her köşesine yerleştirmeye çalışmamız gibi.

Birine çok sinirlendiğimizde ellerimizi acıdan hissetmemeye başlayıncaya kadar yazı yazmamız gibi.

Ben de ne zaman hayatta her şeyi gereğinden fazla ciddiye almaya başlayıp kendimi üzsem, ne zaman çok uzun süredir hiç ağlamadığımı fark etsem ve ne zaman insanların 'gerçek hayat' dedikleri ve benim hiçbir zaman içinde yer almak istemediğim o dünyaya girdiğimi fark etsem 'Big Fish'i izlerim.

Bu film benim hayatımı gerçekten değiştirmiş bir film. Sadece hayatımı değiştirmekle kalmayan beni şu ana kadar ağlatabilen de tek film.

Hayatı boyunca parmakla sayılabilecek kadar az sayıda ağlamış olan ben, ne zaman bu filmi izlesem sonunda ağlamaya başlar ve neden ağladığımı bilmeden en az bir saat ağlarım. İşin komik kısmı da budur. Evet, filmin sonu çok duygusaldır ama her seferinde kendi kendime 'ağlamayacağım' deyip, bir önceki izleyişime göre daha çok ağlarım.

Bu gece yine Big Fish'i izledim ve unuttuğum bazı şeyleri tekrar hatırladım. Bir insanın sevdiği bir insan için yapabileceklerinin sınırının en fazla nereye kadar uzanabileceğini, hayatımda olan insanların tek tek bana ne ifade ettiklerini ve benim hayatında olduğum insanların kendilerine yarattıkları dünyaların ne kadarına sahip olduğumu tekrar düşündüm.

Gerçekler yerine çoğu zaman hikayeler duymanın daha zevkli olduğunu, ne anlattığımın değil nasıl anlattığımın daha önemli olduğunu ve gerçekten 'büyük bir balık' olmak istiyorsam herkesin söylediği ya da anlattığı gerçeği değil, kendi gerçeklerimi oluşturmam gerektiğini hatırladım. Bir kez daha...

Benim için bu kadar hayati anlamlar taşıyan bu kadar derin bir film bir daha izleyemem. Ama sanırım Big Fish'i daha çok kereler izleyeceğim. Belki de ben de büyük bir balık olmak istediğim için.

'Bazı balıklar vardır asla yakalanamazlar. Diğer balıklardan daha büyük ya da daha hızlı oldukları için değil, fazladan bir şey tarafından dokunuldukları için.'

Sanırım bana da dokunan o şey bu film oldu. Artık nasıl öleceğimi biliyorum =)

Küçük Bir Hatırlatma

Aslında biraz geç bir hatırlatma oldu bu ama blogumu tekrar eski haline getirmeye çalışmaktan sanırım aklıma gelmedi. Bu blogdaki yazılarımın çoğu aslında eski tarihli. Eski blogumu kapatmak zorunda kalmıştım. Şimdi ise, buraya eski yazılarımdan bazılarını da koyuyorum.

Ama yine de hiçbiri bir yıldan eski değil, onu da söyleyeyim dedim. =)

Juju

Evet bir Juju çılgınlığı vardı zaten ortalıkta uzun zamandır. Her zaman yeni şeyleri denemekte geç kalan muhafazakar bir insan olarak, yakın bir arkadaşımın ısrarlarıyla gün geldi ben de bu enfes içkiyi tatma şerefine nail olmuş oldum.

Böyle 3 farklı renkten oluşan fakat yeşil ağırlıklı, ne çok fazla şekerli, ne çok fazla hafif, orta karar eğlenceli ve samimi bir içki. Bir içki nasıl eğlenceli olur diye merak edebilirsiniz. Ama daha garson ısmarladığınız Juju'ları masanıza getirirken o pozitif elektriği ve enerjiyi hissediyorsunuz. Hele kalabalık bir grup olarak Juju ısmarladığınızda o kadar renkli bir görüntü oluşuyor ki biraz sonra shot'ınızı yaptıktan sonra sanki gökkuşağı çıkacak da hep beraber altından geçecekmişsiniz gibi hissediyorsunuz.

Samimi kısmına gelince, nedense bana çok komik ve güvenilir arkadaşlarımı hatırlatıyor Juju. Herhalde çok yakın olmadığım arkadaşlarımla dışarı çıksam Juju yerine vişne vodka falan içerdim gibi geliyor. (Vişne vodka her zaman çok soğuk gelmiştir bana)

Juju'nun şirin gözükmesinin bir nedeni belki de bardağın üzerinde gelen minik portakal dilimidir. Şahsen bana ilkokulda nefret etmeye başladığım turuncu rengini tekrar sevdirdi diyebilirim.

Bundan Küçük Beyoğlu'nda var, başka bir yer yapıyor mu, oraya mı özel bilmiyorum. Ancak öyle küçücük shot bardağında gelmiyor. Long shot bir içki ve kanımca en fazla 3 shot'tan sonra sizi de kendisi gibi eğlenceli bir hale getirebilir.

Kız içkisi demeyin, deneyin. Sizin de içinizde Juju'ya karşı bir sempati filizlenecek =)

Geç Keşfedilen Tantuni Mucizesi

Ev arkadaşım Mersin'li olmasına rağmen ilk defa bu yıl Tantuni yedim. Hayatımın yirmi iki yılının bu fantastik lezzetten mahrum kalması beni kahredercesine üzünce, karar verdim. Yirmi iki yılın açığını kapatabilmek için bundan sonra her gün Tantuni yiyip, kilo almamayı dileyeceğim.

Benim gibi hayatında hiç Tantuni yememiş olanınız varsa, hemen Taksim'deki Suat Usta Mersin Tantuni'ye gidip 5 tane ile başlangıç yapsın!

Bundan sonra bir de cesaretimi toplayıp Kokoreç'i denemek istiyorum ama onun sanırım biraz daha zamanı var.

Ayrılamadığınız Sevgili: İstanbul

Hmm evet... Haftasonu yaklaştı, herkes nereye gidilse ne yapılsa diye düşünmeye başladı. Hava buz gibi de olsa bir dışarı çıkılacak, artık o kaçınılmaz son. Tartışmaya bile gerek yok. Ama nereye gidilse?


Benim bu haftasonum belki Adriana Lima'nınki kadar egzotik geçmedi ama bence farklı ve eğlenceliydi. Anlatayım, dinleyin.


Bir kere İstanbul'da yaşıyorsanız eğlence konusunda her zaman beş sıfır önde başlarsınız. Ancak, yıllardan beri her cuma ve cumartesi şu planı izliyorsanız bu iş sıkıcılaşmaya başlar.



1- Herkese saat 8'de, evi en büyük ve parti yapmaya dirençli bir arkadaşın evine gelmesi söylenir.


2- Evi bilmeyenler olma ihtimaline karşı çoğunlukla, evi bilen birinin liderlik edeceği bir grup daha önceden belirlenmiş bir buluşma yerinde toplanır.



3- Herkes kendi içkilerini alır, evde buluşulur ve pre-party başlar.



4- İçilir, muhabbet edilir. Müziğin sesi yükselmeye ve sarhoş olan insanların kahkahaları komşuları rahatsız etmeye başlayınca (ki bu saat 12 civarlarında olur) evden çıkılır ve yüzde 90 ihtimalle Taksim'e varılır.



5- Taksim'de güzel müzik ve ucuz içki gibi kriterler aranmadan herhangi bir bara girilir. (Çünkü kafa o anda her tür müziği kaldırabilir, artı zaten yaklaşık 3-4 saattir içildiğinden her türlü bira ağızda viski gibi tatlanır.)



6- İyice olmuş gençler, yorgunluktan düşüp bayılana kadar dans eder ve sabah 5 civarı evlere dağılırlar. Bazen arada extra-enerjik arkadaşlar çıkar ve sabah kahvaltısı yapıp eve öyle giderler.


Şimdi... Bu çok klasik bir plandır. Artık modası geçmiştir. Hep aynı şeyler, aynı mekanlar. Bunun haricinde fasıl bir yere kadar idare eder ama keman da bir saatten sonra kafa şişirmeye başlar, göbek atmak yerine insanlar tepine tepine dans etmek isterler. Benim çok sevdiğim, her zaman da destekçisi olduğum mülayim ev partileri vardır ki bunlar en eğlenceli olanlardır. Rahat, güvenli, samimi ve seviyelilerdir.



Benim bu haftasonuma gelince.. Uzun zamandır bunların hepsini deneyimlemiş ve çoğundan sıkılmış biri olan ben ve bir kaç arkadaşım farklı bir şeyler yapmak istedik. Geceye Taksim'in gayet bilindik bir barı olan Küçük Beyoğlun'da demlenerek başladık. Hem birşeyler atıştırdık, hem de güzel müzikle biraz beynimizi boşalttık.


Oradan sonra sinemaya gitmeye karar verdik. Aslında bu hiç de değişik bir fikir değildir. Ama normalde gece eğlenmeye çıkıldığında da pek tercih edilen bir alternatif de değildir. Her neyse zaten biz Rüya Sineması'nın kapısında filmlere ve seanslara bakıp karar vermeye çalışırken tüm seansları kaçırdığımızı fark etmemiz çok uzun sürmedi. Oradan herhangi başka bir sinemada başka bir filme gitmek için İstiklal'de yürüyüp tek tek sinemalara bakmaya başladık.



Her kafadan farklı bir ses çıktığı için, hangi filmin hangi seansına gideceğimize bir türlü karar veremedik ve Yeşilçam Sineması'nın giriş salonunda şunları yaptık: Birkaç arkadaşla karşılaşıp hangi filme gideceğimiz üzerine muhabbet ettik, masaj yapan koltuklara oturup, kimin yanağının daha pürüzsüz olduğuna dair muhabbet ederek birbirimizin yanağını okşadık, tuvalete gidip geldik, etraftaki insanlarla dalga geçtik, aramızda olmayan başka insanları arayıp sinemaya gelip gelmeyeceklerini, gelselerdi hangi filme gelirlerdi diye sorup, en sonunda hiçbir filme gitmeme kararı verip tam 1 saat (altmış dakika) sonra sinemadan çıktık.



Evet bize de çok boşa harcanmış bir 1 saat gibi geldi ama daha önceden yapılmamış bir aktivite olduğu için ilk olma özelliği taşıyordu. Gecenin bu bölümünde Barcelona'da bir çay ve pasta molası verdikten hemen sonra Asmalımescit'e doğru yürümeye başladık. Aslında benim için heyecanlı olan kısım şimdi başlıyordu, çünkü buradan sonra geceye sadece iki kız devam edecektik. Ben ve hayat arkadaşım Eda=)



Saat yaklaşık birdi. Tamamen amaçsızca, ne yapmak istediğimizi bilmeden Sofyalı Sokak'ta yürümeye başladık. Sonra tamamen spontane olmasını istedik ve Faces'in yanındaki tekila shot'çının önünde iki shot yaptık. Yanımızda iki çocuk durdular ve 'kızlar neyi kutluyorsunuz? Evlilik yıl dönümünüz falan mı?' dediler ama onlarla pek muhabbete girmek değildi niyetimiz. Saçma sapan bir cevapla onları sepetledikten sonra tekrar yürümete başladık.



Birkaç arkadaşa rastladık ama kimsenin yanına gitmedik. Faces'de okuldaki Erasmus grubundan insanlar vardı, belki sonradan uğrarız diyip hafif baş dönmemizle beraber Babylon'un hemen karşısındaki tahta platforma sokaktaki insanların çoğu gibi oturduk.



Yanımıza önce pis, kötü giyimli bir dilenci amca geldi. Eda'nın elini zorla kendi siyah ellerinin arasına aldı ve öptü. Sonra da ona 'seni seviyorum' dedi. Sonra benim elimi öpmeye kalkıştı. Ben bir şekilde adamı atlattım ve adam da 'biraz sonra geliyorum, bekleyin' dedi ve uzaklaştı. Büyük ihtimal deli bir amcaydı ve zaten bize sözünü tutmadı. Bir daha gelmedi=)



Biraz geçmeden yanımıza biri keman, diğeri darbuka çalan iki amca geldi. Sanki ikimiz yeni evli çiftler gibi görünüyormuşuzcasına 'Hatırla Sevgili' şarkısını çalmaya başladılar. Sokaktaki diğer insanlar bize bakıp gülerken, biz de tekilanın etkisiyle acaba gerçekten sevgili mi oluyoruz diye sorgulamaya başladık=) Bu bir rastlantı olamazdı. Bir gecede ikinciye böyle bir yakıştırmaya maruz kalmıştık.



Adamlara bahşiş vermeyeceğimizi açıkça söyledikten ve onlar da gittikten sonra yanımıza iki tane çocuk gelip oturdular ve sanki on yıldır arkadaşmışız gibi bizle konuşmaya başladılar. Biz de aynen sanki yıllardır arkadaşmışız gibi Twilight'tan falan bahsetik, güldük, eğlendik. Sonra gittiler.



Hafif üşüyünce, sokaktaki her 10 metrede bir konulmuş ufo'larda ısınmak için kalkıp dar sokaklarda tekrar yürümeye başladık. O sırada yanımızdan yürümeye başlayan 4 tane çocukla 'bu ülkedeki kızların tanımadıkları erkeklerle konuşmakta fazla çekingen oldukları, ama Türk erkeklerinin de fazla açgözlü oldukları, Serdar Özkan'ın yeni çıkan kitabı Kayıp Gül'ün nasıl bir kitap olduğu ve çocuklardan birinin Julia Roberts'ın bir filminde bana benzettiği kız hakkında konuştuk. Çocuklar daha sonra söz verdikleri gibi yolun sonunda bize iyi geceler diyerek ayrıldılar.



Birkaç dakika sonra hızlı hızlı yürürken bize doğru gelen bir arkadaşı gördük. Yanımızdan geçerken son anda o da bizi gördü ama sadece birbirmize el salladık, gülümsedik ve durup konuşmaya bile yeltenmedik. Bu çocuk, yazın evine gidip 4-5 gün yazlık evinde tatil yapmış olduğumuz bir çocuktu. Ve biz o anda Eda ile çok da vefasız olduğumuzu fark ettik..



Tekilanın etkisiyle her şey daha eğlenceli mi geliyordu yoksa sokağın başında masasında oturup arkadaşlarıyla içen bir çocuğun sandalyesiyle beraber arkaya düşmesi gerçekten çok mu komikti ayırt edemedik. Ama tüm sokağın çocuğa dönüp gülmesi, hatta kafenin üstündeki apartmanın ikinci katından bir adamın çıkıp gülerek düşen çocuğun fotoğrafını çekmesi olayın komikliğini kanıtlıyordu. Ya da tüm sokak gece 3 itibariyle sarhoştu.



Sokakta yürürken bağırarak şarkı söyleyenler, düşenler kalkanlar, fotoğraf çekenler, kavga çıkarmış gibi yapıp insanlar bunu yediğinde gülme krizine girenler... Sanki sokaktan her geçeni tanıyorduk, çünkü her geçenle bir iki laflıyorduk. =)



Bir ara Faces'e girip biraz dans ettik, ısındık ve garsona daha önce içki aldığımıza dair yalan söyleyip yanımızda dans etmeye çalışan 3 erkeği hiç takmadan eğlendik. Ama nedense bir bar ya da gece klübündense sokakta oturup insanlarla muhabbet etmek ve sarhoşluğumuzu paylaşmak daha ilginç geldi.



Bu günün benim için önemli bir özelliği vardı. O yüzden bütün bunları uzun uzun anlattım. O gün, tanıdık tanımadık demeden herkesle muhabbet eden, fazlasıyla sosyal ve rahat, belki içkinin de etkisiyle olması gerekenden daha eğlenceli, sakız satan çocuklarla ciddi muhabbetlere giren, dilenci amcaya içmesi için bira ya da sigara veren bir insan topluluğuyla karşılaştım Asmalımescit'te.



Bu yeni bir şey mi? Hayır. Ama sanırım ben İstanbul'un renkliliğinin, her çeşit insanının, eğlence tarzının dünyadaki her yerden farklılığının güzelliğini ve insanı kendine bağlayışını yeni fark ettim. Uzun zamandır buralarda yaşamak istemediğimi, buralardan gitmek istediğimi kendime söyleyip duruyordum. İnsanlardan, trafikten, karmaşadan, düzensizlikten şikayet edip duruyordum. Ama o gece anladım ki ben buraya aidim ve burayı seviyorum.



İstanbul'u seviyorum ve sanırım İstanbul'dan başka bir yerde yaşayamam.

Müzik Reçetesi

Şimdi size huzurlu, sakin ve mutlu bir günün sırrını veriyorum. Aşağıda listelediğim şarkılardan 10 tanesini seçip, her gün güne başlamadan dinlerseniz gününüz kesinlikle mükemmel geçiyor. Ben bu şarkıların hepsini mutlaka her gün dinliyorum=)

Bu listede çok komik, saçma, hatta iğrenç şarkılar da bulabilirsiniz. (Çoğu tüm zamanların en iyi şarkılarından gerçi) Ama bu zayıflamak için verilen diyet listesi gibi bir şey. Ancak hepsinden belli oranlarda alırsanız etkili oluyor!


1-Mr Tambourine Man - Bob Dylan
2-Blowing in the Wind - Bob Dylan
3-Like A Rolling Stone - Bob Dylan
4-Teenager in Love - RHCP
5-Snow - RHCP
6-Grace Kelly - MIKA
7-Hotel California - Eagles
8-Take it Easy - Eagles
9-The Anthem - Good Charlotte
10-Ocean Avenue - Yellow Card
11-Rockstar - Nickelback
12-Time of Your Life - Green Day
13- I will survive - Hermes House Band
14-Those Were the Days - Mary Hopkin
15-Sway - Michael Buble
16- Let's Never Stop Falling in Love - Pink Martini
17-Say A Little Prayer For You - Aretha Franklin
18- Surfing USA - Beach Boys
19-No Woman No Cry - Bob Marley
20-Mambo Italiano - Dean Martin
21-Can't Take My Eyes Off You - Muse
22-Sweet Home Alabama - Lynyrd Skynyrd
23-La Isla Bonita - Madonna
24-Hit The Road Jack - Ray Charles
25-La Noyee - Yann Tiersen
26-Amado Mio - Pink Martini
27-Monochrome - Yann Tiersen
28-Sympathy For The Devil - The Rolling Stones
29-Imagine - John Lennon
30-Johnny B Good - Chuck Berry
31-Underneath Your Clothes - Shakira
32-Amsterdam - Cold Play
33-American Boy - Estelle
34-Keep on Rising - Ian Carey
35-By The Rivers of Babylon - Sublime
36-La Bamba - Los Lobos
37-La Celosa - Carlos Vives
38-Amor Narcotico - Chichi Peralta
39- Que Bonita es esta Vida - Jorge Celedon
40-Leaving on A Jet Plane - Janis Joplin
41-Stripper - Soho Dolls
42-Sunday Morning - Maroon 5
43-Lover, You Should Have Come Over - Jeff Buckley
44-Chasing Cars - Snow Patrol
45-Bailamos - Enrique Iglesias
46-Silent Sea - KT Tunstall
47-Lady d'Arbanville - Cat Stevens
48-Boys Don't Cry - The Cure
49-Hatıralar - Mirkelam
50-Man of The Hour - Pearl Jam
51-Boat on The River - Smokie
52-With My Own Two Hands - Jack Johnson
53-Sunday Bloody Sunday - U2
54-The Way You Look Tonight - Frank Sinatra
55-New York New York - Frank Sinatra
56-Kids - Robbie Williams
57-Big Yellow Taxi - Counting Crows
58-Hey There Delilah - Plain White T's
59-I Love Rock and Roll - Joan Jett
60-I Wish You Were Here - Incubus
61-Stand By Me - John Lennon
62-Crazy - Richard Cheese
63-Imagine - Richard Cheese
64-Hey Jude - The Beatles
65-Yellow Submarine - The Beatles
66-Twist and Shout - The Beatles
67-Back in the USSR - The Beatles
68-All You Need is Love - The Beatles
69-Girl - The Beatles
70-I Saw Her Standing There - The Beatles
71-Norwegian Wood - The Beatles
72-I Wanna Hold Your Hand - The Beatles
73-Iris - The Goo Goo Dolls
74-Bang Bang - Nancy Sinatra

20.11.09

Kimsenin kimseye bağırmadığı bir dünyada yaşamak istiyorum. Alt komşu, gecenin bir yarısı kedilerine yaramazlık yaptıkları için bağırmasın. Ben, kapının önünde ayna karşısında kıyafetlerime bakarken üst komşuya gelen misafir, kapının önünde küçük kızına bütün apartmanda sesi yankılanarak bağırmasın.

Trafikte insanlar birbirlerine bağırmasınlar. Gece evine içkili gelen adam, kapıyı çaldığında karısı kapıyı bir iki dakika geç açtı diye ona bağırmasın.

Siyasetçiler zirvelerde, uluslararası toplantılarda birbirlerine bağırmasınlar. Sevgililer telefonda dünyanın en saçma şeyi üzerine kavga ederlerken birbirlerine bağırıp, birbirlerini ağlatmasınlar. Ergenlik çağındaki gençler anne babalarına bağırmasınlar.

Hiç kimsenin birbirine bağırmadığı bir dünyada yaşamak istiyorum. Herkes sorunlarını sadece birbiriyle konuşarak çözse, sinirinden deliye dönenler gidip bir kum torbasına birkaç yumruk atsalar ama sevdiklerinin ya da onlara değer verenlerin kalplerini yumruklamasalar. Acaba tüm dünyada her şey biraz daha farklı olur muydu?

Belki de olmazdı. O zaman ben de bu yazıyı yazmak yerine hiçbir kavgayı, hiçbir bağırışı duymamak için sağır olmayı dilerdim.

İstanbul Geceleri

Bir şarkı vardı şimdi hepsini hatırlayamadım ama İstanbul geceleriyle ilgiliydi. Böyle acıların dertlerin olduğunda İstanbul geceleri sana herşeyi unutturuyordu. İlk dinlediğimde şarkıyla dalga geçip, Türk müziğinin her geçen gün kalitesinden birşeyler daha kaybetmesi hakkında arkadaşlarla tartışmıştım.

Ama gerçekten öyle oluyormuş. Hayatımın en büyük acısını, en kötü gününü yaşarken, arkadaşlarımla beraber bir 'İstanbul gecesi' bana herşeyi unutturmaya yetti. Hayatımda da yeni bir dönemi başlattı. İstanbul'u seviyorum.

Bir Yağmur Damlası

Ne güzel zamanlardır güneşin yüzümüzü, kollarımızı dikenler batarcasına yaktığı, sahildeki her kafede eğlenceli, hareketli şarkıların çaldığı, kızların yanık tenlerini rengarenk incecik elbiselerle sardığı o günler. Şeker kokulu hafif meltemler eser, yanık tenlerimizi ferahlatır. İnsanlar evlerinden dışarı atarlar kendilerini, yirmi dört saat sokakta yaşamaya başlarlar.

Ancak her güzel şey gibi yazın da sonu gelir. Hepimiz üzülürüz. Havaların soğuyacağını, fırtınalı, rüzgarlı günlerin geleceğini düşünür şikayet eder dururuz. Ekim-Kasım aylarında yavaş yavaş yazın gezentiliğini bir kenara bırakır, evlerimize çekiliriz. Çünkü artık dışarı çıktığımızda ellerimiz, burnumuz üşümeye başlamıştır. Her geçen gün eve daha da kaparız kendimizi. Hatta benim gibi ruh hali havanın değişmesi ile değişen insanlar yavaş yavaş depresyon belirtileri göstermeye başlarlar.

Şimdi yine aylardan kasım. Bugün neredeyse bütün gün, evin en küçük odasındaki pencerenin kenarındaki koltukta oturdum. Gün boyunca yağmur durmadı. Jaluzileri açtım. Bir yandan yağan yağmuru izledim, bir yandan The Beatles şarkıları dinledim.

Normalde yağmuru hiç sevmem. Ama bugünkü yağmur o kadar güzeldi ki, saatlerce yağsın ben de elimde sıcacık kahvemle bütün gün onu izleyeyim istedim. Böyle şimşekli, gökgürültülü, rüzgarlı yağmurlardan değildi. Hava koyu gri ama çok sakindi. Camlara vuran yağmur damlaları o kadar huzur verici bir ses çıkarıyordu ki birden 'acaba ben kışı da seviyor muyum?' diye düşünmeye başladım.

Sonra aklıma daha önceki kışlar geldi. Fırtınanın camları kırmasından korktuğum, gemilerin alabora olacakmışçasına denizin üzerinde ayakta kalma mücadelesi verdiği, uçan şapkasının arkasından rüzgara küfür eden yaşlı amcanın söylene söylene evine gittiğini gördüğüm günler. Hepsi beni o kadar karamsar yapmıştı ki...

Sonra aklıma birkaç yıl önce ocak ayında yaptığım bir dağ tatili geldi. En yakın dostlarımla çıkmıştık o sene dağa. Sadece bir haftalığına. Orayı düşündüm. Şehirden bir saat uzaklıkta dünyanın en huzurlu yerlerinden biri.

Hani sessizliğin sesini dinlemekten bahsederler ya, oraya vardığımızda gerçekten de karın sessizliği kulaklarımı çınlatmıştı. Şehrin gürültüsünden bir anda sıyrılmak mükemmel bir duyguydu. Kışın da kendine özgü güzellikleri olduğunu düşünmeye başladım.

Dağda heryer o kadar huzurlu ve sakin olur ki, kendi konuşma sesinizden bile rahatsız olursunuz. Saatlerce otelin penceresinden çamları örten karı izlersiniz, gözleriniz her yeri beyaz görmeye başlayıncaya kadar. Dışarı çıkarken giydiğiniz eldivenleriniz, botlarınız, atkınız ve bereniz tüm vücudunuzu öylesine sarıp sarmalar ki kendinizi gereğinden fazla güvende hissedersiniz.

Bazı yerlerde dizinize, bazı yerlerde belinize kadar gelen karın içinde bata çıka yürürken çok uzaklardan müzik seslerini ve yaşlı kadınların genç kahkahalarını duyarsınız. Bütün sesler, birbirinden arınmış bir şekilde gelir kulağınıza. Hepsi ayrı ayrı... Kafanızı kaldırıp masmavi gökyüzüne doğru uzanan dağa baktığınızda kendinizi birden çok küçük hissedersiniz. O an yapılacak en iyi şey, olduğunuz yerde karın üzerine yatıp, en sevdiğiniz şarkıyı mırıldanmaktır.

Özgürlük, işte o kızağın üstüne oturup, dağın en dik yamacından kendinizi hiçbir şey düşünmeden, tüm hızınızla bıraktığınız andır. Buz gibi karlı rüzgar yüzünüzü dondurur, gözlerinizi açamazsınız ama bu rahatsız etmek yerine tüm endişelerinizi, stresinizi ve gerginliğinizi toplayıp dağın diğer tarafına uçurur.

Soğuk tüm iliklerinize işlemiştir. Küçük bir kafenin kapısını açıp içeri girdiğiniz anda, önce yüzünüze çarpan sıcak hava bir kaç saniye içinde tüm vücudunuzu kaplar. Tek tek her hücrenizin ısındığını hissedersiniz. Eldivenlerinizi çıkarıp, köşede yanan ateşte ellerinizi ısıtmaya başlarsınız. Tüm vucüdunuzun ısınıp, hala sadece burnunuzun buz gibi olduğunu fark ettiğinizde gülümsemekten fazla bir şey yapamazsınız.

Akşam üstü yemekten sonra şömine başında dostlarla içilen sıcak şarap tüm günün yorgunluğunu bir çırpıda alır. Hele şaraba güzel bir sohbet eşlik ediyorsa, yüzyıllardır yapılamayan mutluluğun tanımını yapıverirsiniz oracıkta. Yanaklarınız yanan ateş ve biraz da şarabın etkisiyle pembeleşir. Çatlamış ellerinize bakar gülersiniz. Gözleriniz ağır ağır kapanmak isterler. Şöminenin başında kıvrılıp uyuyan kedileri o an en iyi siz anladığınızı düşünürsünüz.

Bir yandan gece ilerledikçe karınlar acıkır ve etrafta birkaç üşengeç olmayan insan varsa onların da teşvikiyle tekrar kar botları, tulumlar, montlar, bere ve eldivenler giyilir gecenin bir vakti karın hiç basılmadığı bir yerde sucuk ekmek yapmaya gidilir. Sadece karnı değil, ruhu da doyurur o sucuk ekmek partileri. Hep beraber kış şarkıları söylenir, ateş yakılır, kartopu oynanır. Ertesi gün büyük bir ihtimalle hasta olunacağı bilinse de kimse karın üzerinde yattığı yerden kalkmak istemez. Benim gibi bazı kızlar da, diğerlerini karda melek yapmaya zorlarlar!

Sonra bir an, benim şu anda yaptığım gibi kış mevsiminin de kendi içinde ayrı bir büyüsü olduğunu fark edersiniz. Aslında sadece kış mevsiminin pozitif yanlarını değil, hayatın pozitif yanlarını görürsünüz. En nefret ettiğimiz ve en fazla kaçtığımız şeylerde bile, onlara direnmez ve güzel yanlarını görmeye çalışırsak yüzümüzde küçük bir gülümseme bırakabilecek binlerce şey olduğunu görürüz.

Ben bunu bugün anlamadım. Sadece uzun süre önce, böyle olduğunu unutmuştum. Bugünkü yağmur bana bunu tekrar hatırlattı.

Kızıl Saçlı Olmanın Zorlukları

Her şeyin farkına varmam iki buçuk yıl önce saçlarımı kızıla boyatmamla başladı. Kızıldan önce, ilk kez saçımı boyattığım renk pembeydi. Lisenin bitmesine birkaç ay kala rapor alıp öss’ye çalışmak için okula gitmediğin son aylar olur ya, işte o zaman boyattım saçlarımı pembeye. İlk olumsuz tepkiyi verenler de annem ve arkadaşları olmuştu. Babam gayet orijinal olduğunu ve istediğim buysa bunu yapmamın doğru olduğunu söylerken, bin bir türlü komşu, komşu akrabası, onların komşuları, onların yedi sülalesi pembe saçımı onaylamamıştı.

Sonra belki de sırf karşı gelme ve inatçılık içgüdülerimle saçlarımın pembe olmayan bir kısmını da maviye boyatmaya karar verdim ve boyattım. Biraz da sanırım o zamanlar punk dinlememle ilgiliydi bu saç boyatma hevesi. Günler günleri, haftalar haftaları kovaladı ve saçlarımdan akan boyalar beni iğrenç göstermeye başladı. Çünkü pembeler sararıyor, maviler yeşeriyordu. Annemin ve etraftaki insanların da saçımı ‘düzgün’ bir renge boyatmam için baskıları artmaya başlamıştı. En sonunda üniversiteyi kazandım ve bu şekilde üniversiteye gitmemem gerektiğini düşünme olgunluğuna eriştim ve kökten bir çözüm ürettim. Saçlarımı siyaha boyattım. Simsiyah.

Saçlarım siyahken bir süre de yeşil lens kullanmaya başladım. Zaten Ruslardan bile beyaz bir tene sahip olduğum için, kısa sürede kimileri tarafından hortlaklara kimileri tarafından satanistlere, kimileri tarafından gotik kızlara benzetildim ve toplumun baskılarından dolayı yine gittim saçlarımı koyu bir kahverengiye, yani toplumun genel kanısına göre ‘normal’ bir renge boyattım. Kahverengi, saçlarımdan aktıkça alttan kırmızımsı bir renk çıkmaya başladı ve bu sefer saçlarımı kızıla boyatsam bana çok yakışacağı yönünde eleştiriler almaya başladım. Ve işte o gün gelmişti. Bundan yaklaşık üç yıl öncesi… Saçlarımı kızıla boyattım…

Çok ilginçtir ki saçlarını kızıla boyatan insanlardan çok azı başka bir renge geri dönebilir. Bir kere bulaşırsanız bu renge, olmazdır, yapamazsınızdır, eliniz başka boyaya gitmezdir. Hem de kızıl saçlı olmanın bin bir türlü zorluğuna rağmen.

Öncelikle görenler yüzlerce yorum yaparlar. Sabırla bu duruma alışmalarını beklersiniz. Çünkü zaten siz de saçlarınızı boyattığınız o farklı renge alışmaya çalışıyorsunuzdur, sizin için de zordur. Diğer kızıllar karşılaştı mı bilmiyorum ama bana üç yıldır herhalde en çok sorulan sorulardan biri; saç rengin doğal mı? Yahu saçımın diplerinden doğal saç rengim bir karış çıkmış, kızıl akmış akmış on tane renk karışık boyamışım gibi duruyor. Sence doğal mı? Bu insanın mantığına sığar mı? Hayır, sorup moral bozmak istiyorsan zaten doğal kızıl saçlı olmak istemezdim. Çünkü doğal olan turuncumsu kızıl rengini sevmiyorum. Zaten yazın çıkmalarını engelleyemediğim çillerimle başım dertte, bir de doğal kızıl saçım olsun da Çocuklar Duymasın’daki Havuç gibi mi gezeyim ortalarda? Ayrıca dünyanın herhangi bir yerinde şarap kızılı saç rengiyle doğan biri görülmüş müdür acaba?

Her neyse, ‘yok canım, hayır boya tabi ki’ der sinirini bastırıp oradan uzaklaşırsın. Bunun üzerine saç rengine alışmaya başlayan arkadaşların artık seni kırmızı kafa, kızıl sonya, redhead şeklinde çağırmaya başlarlar. Biraz daha zaman geçtikten sonra Japon çizgi filmlerindeki karakterlere benzetilmeye başlarsın, çeşitli isimler takılır. Kimi zaman Kızılay olursun kimi zaman kızıl ordu, kimi zaman İrlandalı kız ya da red cross, kimi zamansa kuru bir şekilde ‘hey kırmızı ne haber?’ diye halin hatrın sorulur olur.

Sadece bunlarla bitmez maalesef. Bir yandan insanlarla uğraşırken bir yandan da kızıl saçlarınla uğraşırsın. Dört beş kez yıkandıktan sonra eski parlaklığı ve ilk boyadığın renginden eser kalmaz. Turunculaşır, sararır, saçma sapan bir renk olur. Tekrar boyaman gerekir ama o kadar kimyasal madde içeren bir şeyi kafana iki üç haftada bir sürmek istemezsin. Beklersin… Renk iyice kendini kaybedince de kısır döngü devam eder ve çevrendekiler yine başlarlar o alaycı tavırlara. ‘Hey, kırmızı kafa, senin saçlar ne renk oldu böyle ya, boya şunları artık’. ‘Pişşt redbull, kızım kafanda garip renkte saçlar var ama anlayamıyoruz artık, bir hale yola soksan şunları?’

İşin acı tarafı bazen sen bıkıp kahverengiye siyaha dönmek istersin ama saçların acı ve alaycı bir gülümsemeyle sana bunun mümkün olmayacağını zaten ima eder. Hangi renge boyarsan boya, akan boyanın altından o sinsi renk geri çıkar. Yapışır saç tellerine gitmez. Kabullenmek zorunda kaldığın kardeşin gibidir. Güzel gözüktüğünde iyi anlaşırsınız ama kötü gözüktüğünde onu bırakıp başka bir kardeş bulamazsın. Tek yol, saçlarını kazıtıp yeni doğal saçlarının çıkmasını beklemektir ama kızıl bilir ki sen asla bu yolu seçmeyeceksin. Çünkü bilir ki bu en kötü ihtimaldir ve kendine güveni de buradan gelir. Bilir ki saçlarını kazıtmaktansa kızıla tekrar boyamayı seçeceksin. Aynen onun düşündüğü gibi olur, yenilirsin ve tekrar elin kırmızı boyaya gider.

Etrafınızdaki birçok sarışına, kumrala, esmere şarkılar yazılır. Kızıl saçlıların kaderi hep boynu bükük dinlemektir o şarkıları. Nerede ‘gel gel sarışınım gel, ben sana aşığım gel’ duysanız küfredersiniz sarışınlara. Sonra Yaşar’ın o mükemmel sesinden ‘kumralım’ şarkısını dinlersiniz, kumralları kıskanır, Yaşar dinlemeyi bırakırsınız. Hele hele o ‘esmersen güzelsin’ vardır ya, işte o artık ciddi ciddi intihara teşebbüsü düşündürmeye başlar. Ama kızıla yazılmış, doğru düzgün bir şarkı bile yoktur. Varsa da ben henüz karşılaşmış değilim.

Pembe giyemezsin kızılla yakışmaz, beyaz giyemezsin, Türk bayrağına benzemişsin diye dalga geçerler. Siyah giydiğin anda metalci damgası yersin. Sarı giydin mi Galatasaray forması olursun. Mavi giyemezsin tanırlar, yeşil giysen trafik lambası olursun, bir şeylere benzer durursun, alışverişten bile zevk almaz bir hale gelirsin.

Zaten önümüzdeki yirmi - yirmi beş yıla kadar dünyadaki doğal kızıl saçlıların tamamen tükeneceğini öğrenirsin, ahh işte o zaman senle iyice dalga geçeceklerdir saçların doğal bir renk değil diye.

Sonuç olarak, kızıl saçlı olmak kolay bir iş değildir. Bin türlü işkencesi ve zorluğu vardır. Ama öyle bir şey vardır ki istesen de değiştiremezsin o rengi. Kalır öyle üstünde, kişiliğin oturması gibi, bedenine oturur. Herkes seni artık ‘kızıl saçlı kız var ya’ şeklinde anlatmaya başlar. Kızıl hayatının bir parçası olur. İnsanlarla saçlarının rengini değiştirmeyi ortaya koyarak iddiaya girersin, iddiayı mucizevî bir şekilde kazanırsın. Sevgilinden ayrılırsın, hani beklersin ki normal kızların yaptığı gibi saçını kestir, ne bileyim boyat falan, yok! Tam tersi kızıl senle olsun, yanında kalsın istersin. Renkle aranda duygusal bir bağ oluşur.

Tam sen, ‘artık bu saçmalığa, kızıl aşkına son vermeliyim’ diye günbatımında denize karşı oturmuş düşünüp, denizin dalgalanmasını izlerken hafif bir rüzgar eser ve uzun kızıl saçlarını bir yandan diğer yana savurur. Saçların savrulurken bir yandan da güneşin turuncu kızıl arası renkteki ışıkları saçlarının üzerine düşer. Alev alev parlar o anda saçların. Bu sefer ilk defa saçlarının açık renk gökyüzü ile bir uyum içersinde olduğunu görürsün. Artık düşünmenin anlamı kalmamıştır. Her şey için çok geçtir. İçine işlemiştir günbatımının kızılı. Saçlarınla birlikte… Daha fazla düşünmenin anlamı kalmamıştır, kızıl ölene kadar seninle beraber olacaktır, kurtuluşu yoktur. Kalkar gider, kızılı ne olursa olsun sevmeye devam edersin.

Mart Gecesi

Sevmiyorum Mart ayını,

Neden diye sorsan sebebi çok bende, içim buruldu bir mart gecesi! Kendim mi olacağım, bir başkası mı? Boyun mu eğeceğim, bağıracak mıyım? Sevecek miyim, nefret mi edeceğim?

Bazen bir darbe iner yüzüne şaplak gibi, ya hiçbir sebebi yoktur, ya da sayamayacak kadar çoktur nedenler. Ya bir neden ararsın, ya da saymaya üşenip bir kenara atarsın..

Saymasan daha iyi, boş ver.
Sevgi denen o duygu yok mu, en aşağılık duygudur bu dünyada! Bırakıp gidemiyorsun…
En acı anında bile iyi bir taraf bulamaya çalışıyorsun, ne kötü… Ya da akıllılık edip, bundan sonra hiçbir şey düşünmek zorunda olmadığın bir yere gidiyorsun! Ama akıllılık da iyi değil. Ne güzel demişler ‘insan yaşarken bilmez yaşadığını’ diye. Bir anda bırakıveriyorsun her şeyi, ne yaptığını ne söylediğini bilmezken, yaşadığını nereden bileceksin zaten.

Ağır ağır çıkacağım bu merdivenlerden ama ölüm olmayacak aklımda, mutlu olma düşüncesiyle yaşayacağım, yoksa yok olur giderim bu batakta!

Ölüm bütün acıların sonu ama bütün mutlulukların da… Eğer öldükten sonra sürekli mutlu olacaksam, hiçbir zaman mutlu olmam ki, hiçbir zaman mutluluktan içim kabarmaz.

Ağır sözler sindirmek zordur, hele böyle üzgün bir mart gecesinde. Sıcakla soğuğun, mutlulukla hüznün, renkliyle tek düzenin, hatta canlıyla ölü arasında kalmış bir mevsimde gülmekle ağlamak arasındayım. Büyüyorum galiba.

İsterdim ki bir an için deniz hışırtısı, rüzgarın şarkısı ve yazın rutubeti olsun üzerimde. Ay donsun, ışığında yorgunluktan ölene dek dans edeyim. Aklımdaki her şey, hatta aklım yok olana kadar.

Sığınacak bir şey lazım ya herkese, herkes bu güzellikleri yaratana sığınır. Bense bu güzelliklere…

Sakinliğe, huzura, beyaz kumlara, pembe begonyalara... Yaratana bolca teşekkür ederim ancak. Aklımda bir sürü şey var, al bunları benden, dondur beni. Sevme ama hakaret etme, sahte olma benim gibi güzel mart gecesi…

17.03.05
23.30
p.p

Merhaba

Belki böyle bir quote ile başlamak güzel olur. Annem ben 5 yaşındayken bana mutluluğun hayatın anahtarı olduğunu söylemezdi, ama ben bunu çok da fazla gecikmeden anladığım için kendimi şanslı sayıyorum.

When I was 5 years old, my mom always told me that happiness was the key to life. When I went to school they asked me what I wanted to be when I grew up. I wrote down “happy.” They told me I didn’t understand the assignment and I told them they didn’t understand life.
-Unknown